Boek
Nederlands

Blauwziek : gedichten

Bernard Dewulf (auteur)
+1
Blauwziek : gedichten
×
Blauwziek : gedichten Blauwziek : gedichten

Blauwziek : gedichten

De bundel Blauwziek bestaat uit een viertal cycli, Langzaam oog, Naderingen, Winterhuis en Blauwzieke badkamer, waarin Dewulf zich laat kennen als een weemoedige kijker, een teruggetrokken eenling die vergeefs tracht de wereld buiten te sluiten. Dat doet hij in bedachtzame verzen. In Blauwziek is iemand aan het woord die gelaten het onmogelijke probeert. In navolging van de Tsjechisch/Duitse dicht
Titel
Blauwziek : gedichten
Auteur
Bernard Dewulf
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Atlas, 2006
62 p.
ISBN
90-450-1595-1

Besprekingen

Het gedicht staat tussen ons en de werkelijkheid in

Nieuwe dichtbundels van Bernard Dewulf, Charles Ducal & Dirk van Bastelaere

Toen in 1987 de bloemlezing Twist met ons verscheen, stapten de dichters Bernard Dewulf, Charles Ducal, Erik Spinoy en Dirk van Bastelaere als vier heemskinderen de poëziewereld binnen. En iedereen was er meteen van overtuigd dat ze niet meer weg te denken zouden zijn. Nu drie van de vier ons tegelijk op een nieuwe bundel vergasten, blijkt dat hun poëzie misschien meer dan toen verwantschap vertoont, ondanks hun verscheidenheid.

Het gedicht staat tussen ons en de werkelijkheid in. Dit besef is wat de poëzie van Bernard Dewulf, Charles Ducal en Dirk van Bastelaere, ondanks alle verschillen, bindt.

Vooral bij Bernard Dewulf staat kijken centraal. De gedichten in zijn bundel Blauwziek vormen een intrigerende reeks pogingen om samenhorigheid tot stand te brengen, terwijl de dichter weet dat dit onmogelijk is. Hij maakt taal tastbaar. Het is gevoelige materie in zijn handen. Dewulf str…Lees verder

Blauwziek / Bernard Dewulf

'Dat lijkt mij het allerergste, niet meer kunnen kijken. Wat blijft er dan over?'

Dichter Bernard Dewulf over kijken en zijn fascinatie voor het licht

'Je probeert te zeggen dat je eigenlijk niet kunt zeggen wat je te zeggen hebt'

De lezers van De Morgen kennen Bernard Dewulf vooral als columnist op de voorpagina. Vorige week verscheen Blauwziek, zijn nieuwe poëziebundel. 'Het is een soort dwanggedachte: ik móét dát dóén, waarom zou ik niet weten, maar ik móét formuleren.'

Over zijn poëzie praat Bernard Dewulf niet gemakkelijk en ook voor dit interview laat hij zich slechts moeizaam pramen. Hoewel ik hem al jaren vrij goed ken, kwam zijn dichterschap in al onze gesprekken slechts zijdelings en meestal ironisch ter sprake. Ons eerste serieuze gesprek erover moest dan maar meteen publiekelijk verschijnen.

Een productief dichter kun je hem moeilijk noemen. In maart 1995 verscheen zijn eerste bundel, Waar de egel gaat, waarvoor hij een jaar later de Vlaams…Lees verder

Kijk hoe zij slaapt

In de nieuwe bundel Blauwziek van Bernard Dewulf kan de andere niet meer zijn dan levend gezichtsbedrog'. Toch is kijken het enige verweer tegen het onvermogen van mensen om wezenlijk tot elkaar door te dringen.

Net als in zijn debuut Waar de egel gaat (1995), kijkt Bernard Dewulf in zijn poëziebundel Blauwziek wel vaker naar een slapende geliefde. Dat is altijd een nederlaag. Want wie kijkt, die slaapt niet mee. Het schept afstand tussen wie kijkt en wie bekeken wordt.

Het kijken vervangt iets anders, iets substantiëlers: de eenheid, de harmonie, het verstrengeld zijn met de geliefde. Dat verlangen komt voort uit het oeroude heimwee van mensen die zich in hun eentje niet vervuld of ,,volledig'' voelen. Dat is, tussen haakjes, wat de zelfzuchtige genen mannen toch wijsmaken. Daardoor laten ze zich door hun testosteron opjutten om voortdurend op pad te gaan.

In het samen slapen wordt het verlangen nog het dichtst benaderd. Eventjes toch: ,,wij sliepen, wij schenen als door elkaar. / Maar slapend bewogen wij al. Bij Dewulf gaat dat verlangen altijd gepaard met het besef dat het verlangen onmogelijk in vervulling kan gaan; anders zou het ook geen verlangen, maar een feit zijn…Lees verder

Twist met ons

Charles Ducal, Dirk van Bastelaere, Erik Spinoy en Bernard Dewulf bestookten in 1987 de versterkte vestingen van de Nederlandse poëzie met grof geschut: de legendarische bloemlezing Twist met ons. Nu, bijna twintig jaar later, zijn ze de belangrijkste dichters van Vlaanderen. Maar strijdmakkers zijn ze allerminst gebleven. En wie kent hun poëzie?

Poëzie is oorlog. Toen Twist met ons in 1987 verscheen, was inleider Benno Barnard bijzonder strijdlustig. Hij ruilde de hele Vlaamse poëzie van dat moment in voor de verzen van Charles Ducal (°1952), Erik Spinoy (°1960), Dirk van Bastelaere (°1960) en Bernard Dewulf (°1960). Al snel bleek dat het viertal niet achter een gemeenschappelijke vlag wilde opmarcheren. Spinoy en Van Bastelaere gingen voluit postmoderne poëzie schrijven. Die uiterst geconstrueerde poëzie is er niet op uit de werkelijkheid te beschrijven, maar maakt precies de onmogelijkheid van dat streven tot haar thema. Daarmee stond ze lijnrecht tegenover de poëzie van Herman de Coninck, in de jaren tachtig en negentig de machtigste man in gedichtenland. Samen met Benno Barnard kon hij in het Nieuw Wereldtijdschrift of in de boekenbijlage van De Morgen dichters maken en kraken. Soms rook het naar kruitdamp aan de Cogels-Osylei. Barnard noemde…Lees verder

Elf jaar na Waar de egel gaat (1995) brengt Bernard Dewulf zijn tweede bundel uit. Het openingsgedicht van Blauwziek, 'Notitie', mag als 'programmatisch' worden beschouwd: "In alle vroegte doodstil opstaan / om nog eens het eerste licht te zien. / Wassen, oude kleren aan. Koffie / en dan leven voor het open raam. // De meeuwen draaien om wat brood. / De kinderen slapen nog aan later jaren. / De duif zit dagelijks in de dakgoot. / De wolken lijken werkelijk te varen. // Terwijl ik het zit op te schrijven, / geen andere vraag zie dan het kijken, / komt er traag beweging in het huis. / Nooit wil het bij kijken blijven". Voor alles is Dewulf een waarnemer. Schrijven is geen doel op zich. Het vloeit voort uit het kijken of uit het verlangen het waargenomene vast te leggen. Het weze opgemerkt dat Dewulf veel actiever is als journalist dan als dichter. En het moet gezegd: als columnist is hij vaak een dichter. Als dichter is hij vaak een columnist.

'Notitie' is niet alle…Lees verder
In de slotreeks van deze mooie dichtbundel komen alle thema's en motieven die eerder werden aangeroerd bij elkaar in een verwerking van het schilderij 'Het grote blauwe naakt' uit 1924 van Pierre Bonnard. De poëzie van Bernard Dewulf gaat grosso modo over kijken naar de wereld (en de kunst), over de verdubbelende liefde voor de ander, de vrouw, de moeder, de madonna, en over hoe die gestalte kan krijgen in een beeld, in (dicht)kunst die er uitdrukking aan geeft. Bonnard schilderde altijd, zijn leven lang, zijn eigen vrouw Marthe en Dewulf laat nu haar een litanie uitspreken die begint met de woorden: 'ik lig in water, blauwgroen water / niet zomaar te baden. In water ben ik / omdat ik daar besta'. Zij is een sprekend schilderij, zeven gedichten lang. Daarna komt haar man aan de beurt, Bonnard zelf, die over vijf van zijn Marthe-schilderijen spreekt: 'Dit is mijn vrouw. Zij is mijn duizend-en-één. / Bredere mannen hebben in duizenden hetzelfde, / in haar alleen heb ik de duizend andere…Lees verder

Over Bernard Dewulf

Bernard Dewulf (Brussel, 30 januari 1960 – Antwerpen, 23 december 2021) was een Vlaams dichter, essayist, toneelauteur en columnist.

Biografie

Bernard Dewulf volgde een studie Germaanse filologie. Reeds voor het verschijnen van Waar de egel gaat waren er gedichten van Dewulf gepubliceerd, onder meer in verschillende literaire tijdschriften. Publieke bekendheid verwierf hij voor het eerst in 1987, toen de collectieve dichtbundel Twist met ons verscheen, met daarin gedichten van Dewulf zelf, Dirk van Bastelaere, Charles Ducal en Erik Spinoy. In 2006 werd de dichtbundel Blauwziek gepubliceerd.

In 2001 verscheen de essaybundel Bijlichtingen: kijken naar schilders. In dit boek zijn een aantal beschouwingen over beeldende kunstenaars gebundeld. De auteur wilde op toegankelijke wijze de betovering bij het kijken naar schilderijen bijlichten. Hij poogde telkens weer de verleiding onder woorden…Lees verder op Wikipedia